چه ابر تيره اي گرفته سينه ی آسمانت را
که با هزار سال بارش مکرر بار
دل آسمان را وا نمی کند

ای سایه دلگیر
باد ها در راه مانده اند

و من، چه ساده، ايمان دارم به وفاداري روياها
و شما، چه ساده، ترسيده ايد از این رؤيا
 
 
 
 
 
پی نوشته:

"در هوای چمن ای مرغ گرفتار، منال
شب دراز است؛ دمی در قفس و دام بخسب"